Toprak Konuşuyor, Eski Anlaşmalar Sessizce Dağılıyor

Dünya, tarım ve hayvancılık başlığında alışılmış düzenin çatırdadığı bir eşiğin içinden geçiyor.

Bu günler, bir anlaşmanın kâğıt üzerinde bitmesinden çok daha fazlasını anlatıyor.

Bazı ortaklıklar hâlâ yürürlükte gibi görünse de ruhu çekilmiş, işlevi kalmamış durumda.

Sahada olan biten, bunun artık geri dönmeyeceğini gösteriyor.Toprak uzun süredir sessizdi.

Şimdi konuşmaya başlıyor.

Ne kadar taşıdığı ne kadar yorulduğu ne kadar yük aldığı görünür hale geliyor.

Üretim yapanla tüketen arasındaki bağ değişiyor.

Eskiden bereketle ölçülen şeyler, artık bedeliyle anılıyor.

Bu da tarımda alışılmış iş birliklerini zorluyor; bazıları bu ağırlığı taşıyamayıp dağılıyor.Hayvancılık cephesinde ise sayıdan çok iz gündemde.

Çok olan değil, geride ne bıraktığı soruluyor.

Bu sorgulama, özellikle büyük üretim yapılarında huzursuzluk yaratıyor.

Bazı kapılar kapanıyor, bazı kapılar ise daha dar aralanıyor.

Bu süreçte et ve süt sadece gıda olmaktan çıkıyor; politik, ekonomik ve ahlaki bir meseleye dönüşüyor.Bu dönem, “aynı şekilde devam edelim” diyenleri geride bırakıyor.

Yeni koşullara uyum sağlayanlar yoluna devam ediyor, uyum göstermeyenler ise sessizce sistem dışına düşüyor.

Kimse bunu yüksek sesle ilan etmiyor ama sahada herkes bunun farkında.Önümüzdeki aylarda tarım ve hayvancılıkla ilgili haberleri daha sık duyacağız.

Bitmiş gibi duran anlaşmalar, dağılmış ortaklıklar, ertelenen yatırımlar ve yeniden yazılan kurallar gündeme gelecek.

Bu bir krizden çok ayıklanma süreci.Dünya sofraya gelmeden önce, tarlada ve ahırda kararını veriyor.

Bu kararlar artık sadece üretimi değil, dengenin hangi tarafta kurulacağını da belirliyor.Ticaret masalarında geçmişten gelen, bir süredir konuşulmayan ama tamamen de kapanmamış dosyalar yeniden açılacak.

Bu başlıklar yeni icatlar değil; daha önce değerini kanıtlamış, sonra bir kenara bırakılmış konular.

Şimdi şartlar değiştiği için tekrar gündeme geliyorlar.İlk olarak toprak ve kullanım hakkı konuşulacak.

Satıştan çok, kim kullanacak, ne kadar süreyle, hangi şartlarla soruları öne çıkacak.

Tarım arazileri, meralar ve kırsal alanlar yeniden pazarlık konusu haline gelecek. “Sahip olmak” kadar “kontrol etmek” önem kazanacak.Hayvancılıkta ürün değil, kaynağın kendisi tartışılacak.

Et ve süt fiyatlarından önce hayvan varlığı, damızlıklar ve sürdürülebilir üretim kapasitesi masaya yatırılacak.

Bazı ülkeler hayvan sayısını değil, hayvan kalitesini korumaya odaklanacak.

Bu da yeni ticari dengeler yaratacak.Temel gıda hammaddeleri tekrar stratejik başlık olacak.

Buğday, arpa, mısır, süt ürünleri gibi gündelik ama vazgeçilmez ürünler üzerinden uzun vadeli anlaşmalar konuşulacak.

Stoklama, depolama ve arz güvenliği ticaretin ayrılmaz parçası haline gelecek.Su ve doğal kaynaklar sessiz ama güçlü bir başlık olarak masaya gelecek.

Doğrudan satıştan çok, erişim, kullanım ve paylaşım şartları tartışılacak.

Bazı bölgelerde su, tarımdan bile daha kritik bir ticari unsur haline gelebilir.Somut değerler yeniden önem kazanacak.

Fiziksel varlıklar, elde tutulabilen ürünler, gerçek üretime dayalı ticaret modelleri öne çıkacak.

Kâğıt üzerindeki sözlerden çok, sahada karşılığı olan işler tercih edilecek.Bu süreçte dikkat çeken şey şu olacak: Hızlı kazanç vaat eden alanlar geri çekilirken, “yarın da işe yarar mı?” sorusuna net cevap veren konular öne çıkacak.Kısacası, ticaret yeniden gerçek ihtiyaçlar etrafında şekillenecek.

Unutulmuş dosyalar açılacak, eski başlıklar yeni şartlarla tekrar masaya konacak.Tarım da hayvanlar da hepimizin ortak meselesi.

Soframıza gelen ekmek, içtiğimiz süt, yediğimiz lokma toprağın ve hayvanların emeğiyle geliyor.

Onları korumak sadece çiftçinin değil, herkesin sorumluluğu.Bugün sahip çıkmazsak, yarın elimizde tutacak bir şey kalmayabilir.