Ruhun önemi

Kasımpaşa Emre Belözoğlu sonrasında hücum üretimi açısından ligin en sorunlu takımlarından biri.

Böyle bir rakip karşısında Trabzonspor'un iç sahada oyunu domine eden, temposunu kabul ettiren ve maçı daha erken koparan bir görüntü vermesini beklemek son derece doğaldı.

Ancak özellikle ilk yarı beklentinin çok uzağındaydı.

İlk 45 dakikada topun hızını yükseltemeyen, oyunu genişletemeyen, set hücumunda çeşitlilik üretemeyen Trabzonspor izledik.

Dar alanda savunma yapan rakiplere karşı yaşanan kalite problemi bu sezonun meselesi de değil aslında bunu defalarca yazdım.

Fakat bu maça özgü olan şey tek başına kalite eksikliğinden ziyade belirgin bir coşku ve ahenk kaybıydı.

İkinci yarıda uzun bir aradan sonra oyuna giren Onuachu kısa sürede farkını ortaya koydu.

Bu da bize şunu net biçimde gösterdi.

Bireysel kalite dokunuşları oyunu anlık olarak toparlayabiliyor ama yapısal aksaklıkları ortadan kaldırmıyor.

Kasımpaşa gibi bir takımın Daibate profiline sahip bir oyuncuyla Trabzonspor'a gol atabilmesi daha doğrusu bu golün yenme biçimi meselenin başka bir yüzünü işaret ediyor.

Savunma konsantrasyonu, alan paylaşımı ve reaksiyon süreleri hâlâ ciddi soru işaretleri barındırıyor.

Son bir aydır gerek ekran başında gerek yazılarımda aynı noktaya dönüp duruyorum.

Evet transfer bazı problemlerin çözümünde elbette önemli bir araç.

Ama şu an Trabzonspor'un asıl meselesi dışarıdan gelecek isimlerden ziyade içeride çözülmesi gereken bir oyun ve ruh problemi.

Özkan Sümer'in yıllar önce altını çizdiği gibi Trabzonspor için mesele hiçbir zaman yalnızca kazanmak olmadı!

Nasıl kazandığı neyi temsil ettiği ve sahada hangi aklı ortaya koyduğuydı asıl belirleyici olan.

Trabzonspor sorunlar yaşasa da bu ruha yavaş yavaş dönüyor.

Fatih Tekke ile...