NASA’ya göre bilim kurgu değil, bilimin ta kendisi: En gerçekçi filmler

NASA, şimdiye kadar yapılmış bilimsel açıdan en gerçekçi filmler arasında gördüğü yapımların dikkat çekici bir listesini paylaştı.

Liste, sessiz sinema döneminden modern gişe rekortmenlerine kadar uzanıyor ve ortak noktaları, bilimi sihir ya da fanteziye kaçmadan ele almaları.

NASA’ya göre bilimsel doğruluk, geleceği birebir tahmin etmekten çok; bilimi, bilim insanlarını ve teknolojiyi gerçekçi biçimde yansıtmak anlamına geliyor.

Bu filmler, abartılı çözümler yerine deney, sorgulama, şüphecilik ve problem çözme gibi bilimsel yöntemleri ön plana çıkarıyor.

Listeye giren yapımların birçoğu, aradan geçen onca yıla rağmen hâlâ bilimsel olarak geçerliliğini koruyan fikirler üzerine kurulu.

Genetik ve İnsan Doğası: Gattaca (1997) Gattaca, insanların DNA’larına göre değerlendirildiği bir gelecekte geçiyor.

Genetik olarak “kusursuz” bireyler toplumda ayrıcalık sahibiyken, doğal yollarla doğanlar ikinci sınıf vatandaş muamelesi görüyor.

Ethan Hawke’ın canlandırdığı Vincent Freeman, genetik olarak dezavantajlı olmasına rağmen uzaya gitme hayalinden vazgeçmiyor.

Bu hayali gerçekleştirmek için sahte bir kimliğe bürünüyor ve sistemle mücadele ederken bir cinayet gizeminin de içine sürükleniyor.

NASA, filmin genetik testler, DNA analizi ve genetik ayrımcılık konularını oldukça gerçekçi ele almasını övüyor.

Teknoloji kurgusal olsa da gen seçimi, mahremiyet ve insan geliştirme gibi etik tartışmalar bugün bile bilim dünyasında gündemde.

Uzayda İlk Temas: Contact (1997) Jodie Foster’ın canlandırdığı bir radyo astronomu, uzaydan gelen akıllı bir sinyal keşfeder.

Bilim insanları bu mesajı çözmeye çalışırken film, insanlığın dünya dışı yaşamla ilk temasını konu alır.

Carl Sagan’ın romanından uyarlanan Contact, radyo astronomi, SETI çalışmaları, bilimsel şüphecilik ve akademik denetim süreçlerini son derece gerçekçi yansıttığı için sık sık “en bilimsel uzay filmlerinden biri” olarak anılıyor.

NASA ayrıca filmde bilimsel projelerin politik baskılar, finansman sorunları ve inanç tartışmalarıyla nasıl iç içe geçtiğinin de başarılı biçimde anlatıldığını vurguluyor.

Teknoloji ve Sınıf Ayrımı: Metropolis (1927) Metropolis, zengin elitlerin lüks içinde yaşadığı, işçi sınıfının ise yeraltında makineleri çalıştırdığı distopik bir şehirde geçiyor.

Güçlü bir sanayici, düzeni korumak için insana benzeyen bir robot yaratıyor.

Filmin merkezinde, ayrıcalıklı bir genç olan Freder’in işçi sınıfının sözcüsü Maria ile tanışması ve toplumdaki derin uçurumu fark etmesi yer alıyor.

Olaylar, Maria’nın robot kopyasının yarattığı kaosla kontrolden çıkıyor.

NASA, filmin yaşına rağmen otomasyon, yapay zekâ ve teknolojinin toplumsal etkileri konusunda son derece öngörülü olduğunu ve günümüzde hâlâ geçerli etik sorular sorduğunu belirtiyor.

Dünya İçin Uyarı: The Day the Earth Stood Still (1951) Bu klasik filmde, Klaatu adlı bir uzaylı ve onu koruyan güçlü robot Gort, Washington’a iniş yapar.

Klaatu’nun mesajı nettir: İnsanlık şiddeti ve nükleer silahları bırakmazsa ağır sonuçlarla karşılaşacaktır.

Film, uzaylı istilası yerine diplomasi, küresel sorumluluk ve teknolojik saldırganlığın sonuçları üzerine odaklanır.

Soğuk Savaş döneminin korkularını yansıtan hikâye, bugün bile güncelliğini korur.

NASA, uzaylıların canavar değil, mantıklı ve ileri bir uygarlık olarak tasvir edilmesini ve bilimsel yaklaşımın ön planda tutulmasını özellikle öne çıkarıyor.

Ay Yolculuğunun Öncüsü: Woman in the Moon (1929) Frau im Mond, Ay’da altın arayan özel bir uzay görevini konu alan sessiz bir Alman bilim kurgu filmidir.

Hikâyede entrika, casusluk ve romantik bir üçgen de yer alır.

Film, geri sayım sistemi, roket fırlatma sahneleri ve ağırlıksızlık gibi detaylarıyla, gerçek Ay görevlerinden onlarca yıl önce oldukça isabetli öngörüler sunar.

NASA, filmin uzay yolculuğunu şaşırtıcı derecede gerçekçi biçimde ele almasını ve bilimsel detaylara verdiği önemi vurguluyor.

Bilimle Mücadele: The Thing from Another World (1951) Arktik’teki bir araştırma üssünde görev yapan bilim insanları ve askerler, buzlar içinde donmuş bir uzaylı yaşam formu keşfeder.

Canlanan yaratık ölümcül bir tehdide dönüşür.

Film, korku unsurlarının yanında bilimsel akıl yürütme, deney ve gözlem yöntemlerini ön plana çıkarır.

Tehdidi durdurmanın yolu silah değil, bilimsel düşüncedir.

Kaosun Anatomisi: Jurassic Park (1993) Steven Spielberg imzalı Jurassic Park, antik DNA’dan klonlanan dinozorlarla dolu bir tema parkının kontrolden çıkışını anlatır.

Dinozor klonlama bilimsel olarak mümkün olmasa da NASA, filmin DNA, genetik ve kaos teorisini son derece doğru şekilde aktardığını belirtiyor.

Küçük bir hatanın karmaşık sistemlerde nasıl felaketlere yol açabileceği, filmde çarpıcı biçimde gösteriliyor.