Bir akşam, bir piyano, bir ruh hâli: Biraz hüzün biraz neşe

Bazı konserler vardır, daha adıyla bile ne vaat ettiğini söyler.

Büyük sözler etmeden, iddiasını sessizce ortaya koyar. “Biraz Hüzün Biraz Neşe” de onlardan biri. 11 Şubat Çarşamba akşamı, Kadıköy’ün belleğinde özel bir yere sahip olan Süreyya Operası, piyanonun başında güçlü ama sakin bir anlatıcıyı ağırlıyor: Mehveş Emeç.

Yıllardır yalnızca üstün tekniğiyle değil, müziği bir “hikâye” gibi kurma becerisiyle de dinleyicisini içine alan Emeç, bu resitalde abartıya kaçmadan derinleşen bir yorumun peşinde.

Alman basınının “inci benzeri bir tuşe” diye tarif ettiği yaklaşım, sahnede karşılığını bulan bir iç disiplin ve zarafet olarak hissediliyor.

Barok’tan Romantik’e Program, müzik tarihinin farklı duraklarını yan yana getiren bilinçli bir kurguya sahip.

Johann Sebastian Bach’ın Partita No. 2’siyle başlayan akşam, ölçü, denge ve iç mimarisi sağlam bir dünyanın kapısını aralıyor.

Ardından Wolfgang Amadeus Mozart’ın La minör Piyano Sonatı geliyor; berrak ama huzursuz, sade ama sarsıcı.

Finalde ise Robert Schumann’ın Viyana Karnavalı, hayal ile gerçek arasında dolaşan o tanıdık romantik dalgalanmayı sahneye taşıyor.

Bu üç eser, yalnızca dönemler arası bir geçiş değil; aynı zamanda duygular arasında kurulan ince köprüler gibi.

Etkisi derin bir akşam Bu konser, “klasik müzik dinlemek”ten çok, müziğin insan hâllerine nasıl dokunduğunu hatırlamak için iyi bir bahane.

Hüzünle neşenin, içe kapanmayla dışa açılmanın aynı akşam içinde nasıl dengede durabildiğini görmek için.

Süreyya Operası’nın loş ışıkları altında şehir biraz susacak.

Piyano konuşacak.

Ve belki de herkes, kendine ait o küçük payı alacak: Biraz hüzün, biraz neşe.

Ateş, sohbet ve ölçülü menü…Yaşam Keyfi