Veganlar balıkçı amcalara karşı

Bu cumartesi, Galata Köprüsü’nün o kendine has karmaşasında, emek ilişkileri literatürüne “trajikomik bir dipnot” olarak düşülecek bir olaya şahitlik ettik.

Sabahın ayazında, saatler süren bekleyiş ve sabırla 2,5 kilo istavrit tutan yaşlı bir balıkçı ve onun karşısında beliren “aktivist” bir figür...

Habere göre “vegan” olduğunu belirten kadın, balıkları “satın alacağını” söyleyip kovayı olduğu gibi denize boşaltıyor.

Amca şaşkınlık içerisinde soruyor: “Balıklarımı niye attın, balıklarımı niye attın!” Yahu!

Marx’tan mı alıntı yapsak, Weber’e mi gönderme yapsak, postmodernizmden mi bahsetsek, nerelere atıf yapsak, gülsek mi ağlasak mı bilemedim. *** Düşündüm durdum, yahu bu hanımefendi, bu balıkları denize atma gücünü nereden aldı, bu kuvveti kendinde nasıl buldu?

Bir “yaşam hakkı savunucusu”, nasıl bir “kendini ahlaki olarak üstün” görme duygusuyla yaşıyordur da yaşlı bir adamın 3-4 saatlik emeğini, belki de akşam yemeğini hiç etme hakkını kendinde bulur?

Kendi etik değerlerini, o balığı belki de çocuklarına götürecek olan amcanın yaşam gerçeğine dayattığı yetmezmiş gibi bir de ekliyor: “Balıkları yemeyin, alternatif üretin!” Pes doğrusu!

Marie Antoinette’e ilham olacak olay: “Balık tutmak yerine kinoa yiyin!” *** Veganlık, bireysel bir tercih olarak saygıdeğer bulunabilir; ancak “tek etik yol” iddiasıyla sunulduğunda, bu haberde de gördüğümüz gibi doğanın ölüm-yaşam döngüsünü reddeden, şehirli ve konforlu bir “illüzyon”dan öteye gitmez, üretim ve emekten kopuk “tüketici sınıf” ideolojisinden başka bir şey olarak da kendini var edemez: Kutsa hayvan yenilmemesini, çöpe at emekçinin emeğini, yemeğini... *** Nihayetinde Galata Köprüsü’nde yaşanan şey; biri hayatta kalmaya çalışan, diğeri ise anlam bulmak için fazlaca kaşınan iki farklı dünyanın çarpışması.

Ne yazık ki bu çarpışmada denize dökülen insanın insana, emeğe, doğaya ve hakikate olan saygısı...