Haber Detayı
Geçmişin yükü, gecenin sessizliği... Ödüllü oyun 'Ay Tedirginliği' yeniden sahnede
Metin Boran yazdı...
Bakırköy Belediye Tiyatroları bu yıl Genel Sanat Yönetmeni Ragıp Savaş’ın öncülüğünde sezona hızlı bir giriş yaptı.
Topluluk, bu sezon Eşeğin Gölgesi ve Çirkin adlı oyunlardan sonra üçüncü yetişkin oyunu olarak oyun yazarlığımızın önemli isimlerinden Özen Yula’nın genç dönem ürünlerinden olan ve kendisine ödül getiren Ay Tedirginliği adlı oyunu Burcu Halaçoğlu’nun rejisiyle seyircisiyle buluşturdu.
Dramatujisi Ceren Ercan’ın yaptığı oyunun dekor ve kostüm tasarımı Ayçın Tar’a ışık tasarımı ise Yasin Gültepe’ye ait.
Oyuncular ise Emre Koç ve Damla Karaelmas.Özen Yula 1950’lerde İstanbul’da geçen tek perdelik oyununda, geçmişi gizem dolu bir Kadın ile bir Adam’ı deniz kenarında antik harabelerin bulunduğu bir mekanda karşılaştırır.
Bu karşılaşmada Kadın ve Adam merak ve şaşkınlık dolu konuşmalarıyla birbirlerinin geçmişine, iç dünyalarına yolculuk yaparlar, ay ışığında ve gecenin tenhalığında.
Adam yazdıklarını denize atmakta, kadın onu sorgulaycı gözlerle izlemektedir...
Hikayenin ilerleyen bölümlerinde her iki karakterde geçmişin ağır yükü altında ezilmiş ve bu gerçeklikle yüzleşme cesareti gösterememiştir.
İki yabancı şarap içerek samimi itiraflarda bulunur.
Mutsuzluklar, kırgınlıklar, örselenmiş hayatlar...Özen Yula en başta uzaklaşma, kırgınlıklar ve kötücül duyguların dramını kurgulamakta usta bir oyun yazarı.
Ay Tedirginliği de bu minvalde bir oyun.
Hikayenin dili şiirsel.
Oyunda yer yer klişeler ve tekrarlar var.
Fakat gerek Adam’ın gerekse de Kadın’ın karakteristik kurgusu bütünlüklü ve psikolojik olarak sağlam.
Hayatta karşılığı olan figürler...
Düşünce dünyaları yıpranmış, zihinsel bulanıklık ve umutsuzluk içinde kötümser bir hal içindeler.Oyunun yönetmeni Burcu Halaçoğlu hikayenin görsel yorumunda geçmişiyle yüzleşme cesaretine vurgu yapıyor.
Kadın bakış açısıyla yorumlandığı izlenimi veren Ay Tedirginliği’nde Halaçoğlu, Kadın’nın dramına ve ezilmişliğini öne çıkararak meseleye güncel bir vurgu da yapıyor.
Ancak bu vurgu yüksek sesli, berrak ve vurucu bir anlatıya dönüşemiyor.
Öncelikle sesler cılız, hareket ve tavır yetersiz.
Ritim düşük...
Tango sahnesi duygu yoğunluğu ve anlatının ritmi açısından önemli bir işlev yükleniyor fakat dans sonunda oyunun ritmi tekrar düşüyor.Görsel olarak Adam ve Kadın’ın hikayelerini anlatırken; geçmiş, bugün, şimdi, rüya, gerçek, öfke, kaos, samimiyet ve yalan gibi durumlar, sahnenin fonuna yerleştirilen ve anlatının akışına göre renk değiştiren saydam perde anlatıya görsel bir zenginlik katmakla birlikte bireylerin duygu durumlarının renklendirilmesi, yansıtılması anlamında önemli bir yaratıcı unsur olarak karşımıza çıkıyor. (Bu arada sokak lambası neden sahnenin ön ortasındaydı?)Anlatının başat ögesi olarak oyuncular; Adam rolünde izlediğimiz Emre Koç, Adam’ın iç dünyasını, yaşanmışlıklarını, duygusal gelgitlerini ölçülü ve özenli oyunculuk örneği ile yorumlayarak hikayenin anlatımında önemli bir görev üslendiği gözleniyor.
Emre Koç, sesiyle, tavrıyla samimi yaklaşımıyla sahici bir portre ortaya koyarak rejinin anlatım üslubunun canlı, yaşayan figürü oluyor.Kadın rolünde izlediğimiz Damla Karaaslan metnin düşünsel ve duygusal derinliğini doğru anlamış, fark etmiş ve içselleştirmiş bir yorumla çıkıyor sahneye.
Fakat Kadın’ın iç dünyasını, sırlarını, gizemini, dramatik yaşantı parçasını aynı tutarlılıkta sürdüremiyor.
Sahne sempatisi var, duygular yeterince açığa çıkmıyor.
Kırılmalar yaşıyor...Ay Tedirginliği dramatik yapısı, şiirsel dili ve bireyin iç dünyasına cesurca bir yolculukla yüzleşme önermesi ve anlatım üslubuyla tiyatro literatürümüze geçmiş bir oyun olarak bir Çehov metni gibi derinlikli ve hala güncel...
Halaçoğlu’nun yorumunda da yer yer kadın eksenli bir yaklaşım görülüyor.
Buna dair güncel göndermeler de var...
Metni Kadın’ın hikayesi üzerinden yeniden yorumlarken okunaklı ve berrak bir görselleştirmeyi hedeflediği gözlemleniyor.Emeği geçenlerin eline sağlık.Odatv.com
