‘Benim gibi zorbalanan birçok arkadaşım var’

Konuşurken boğazım kurumuş, o yüzden kısa bir ara verdim ve biraz su içtim.

Sonra tekrar döndüm karşımdaki çocuklara.

İlkokul üçüncü ve dördüncü sınıf öğrencileri İstanbul Diyalog Müzesi’ne ziyarete geldiler.

Engelli kişiler konusunda farkındalık yaratmak için öğrencileri zaman zaman müzemizde ağırlıyoruz.

Engellilerle nasıl iletişim kurulur, onlarla karşılaştıklarında nasıl davranmaları gerekir, anlatıyoruz.

Tüm bunları göremedikleri bir ortamda, karanlıkta, körlükle yüzleştirerek yapıyoruz.Ben “Evet, ne diyorduk” diye dönünce içlerinden biri bana “Öğretmenim, ben bir şey söylemek istiyorum” dedi. “Ben öğretmen değilim” dedim.

Duru, yaşça hayatın başında ama görmüş geçirmiş biri gibi “Olsun” deyip anlatmaya başladı. “Sizi çok iyi anlıyorum” diye başladı cümlesine ve devam etti: “Göremiyorsunuz ve insanlar da sizi pek düşünmediği için sorunlar yaşıyorsunuz.

Kör olarak hayatınıza devam ediyorsunuz ve bunun normal karşılanmasını istiyorsunuz.

Çok haklısınız.

Benim de bir derdim var.” Duru’nun arkadaşları ve öğretmeni toplam 10 kişiyiz ve pürdikkat onu dinliyoruz. “Beni arkadaşlarım ‘bücür’ diye zorbalıyor.

Ben ne yapayım, boyum bu kadar.

Elimde değil ki” deyip cümlesine bir ara verdi.

Sonra “Öğretmenim özür diliyorum, kötü bir kelime kullanacağım ama başka türlü anlatamıyorum” diyerek devam etti. “Tamam, ben bücürüm ama bazıları da şişko.

Ben onlara bir şey demiyorum çünkü zayıf olmak zorunda değiller.

Mesela camı açacağım, boyum yetişmiyor, sıraya çıkıp açıyorum, öğretmenim kızıyor.

Çıkmasam boyum yetişmiyor.

Boyu uzun arkadaşımdan rica ediyorum, benimle dalga geçiyor.

Camı da açmıyor.

Ben de sorunu kendim çözüyorum.

Sonra ‘Duru sıraya basıyor’ diye beni şikâyet ediyorlar.

Şimdi buradaki sorun benim bücür olmam mı” dedi ve sustu.Duru sonrasında “Şişko” dediği arkadaşından özür diledi; “Sadece konuyu anlatabilmek için böyle dedim” diye açıklama yaptı.

Bir sessizlik oldu.

Öğretmenlerinden yardım istemek için göz teması kurmaya çalıştım ama karanlıktayız, beni göremez. “Hepimizin farklı yönleri olabilir.

Ama birbirimize zorluk çıkarmamalıyız.

Kişiye problem yaşatan durumları birlikte azaltmaya çalışabiliriz.

Düşünceli davranmalıyız” şeklinde empati kurmak gerektiğini anlatmaya çalıştım.‘Özür istemiyorum’Bir şekilde turu bitirdik.

Birkaç arkadaşı Duru’dan özür diledi.

Duru tam bir olgunlukla şunları söyledi: “Ben özür istemiyorum.

Bu benim bir özelliğim, evet bazen bu eğlenceli bir konu olabilir.

Ama ben bir yere yetişemiyorsam ve bu durumla ilgili bir sorun yaşıyorsam benimle dalga geçilmemeli.

Bizim okulda benzer durumlar nedeniyle benim gibi zorbalanan birçok arkadaşım var.

Bu zorbalığı bitirmeliyiz, özür bir işe yaramıyor.”Akran zorbalığı bu aralar sık sık karşımıza çıkıyor.

Bence okullarda eğitimler verilmeli.

Her çocuk derdini içinde olduğu topluma anlatabilmeli, yoksa bu sorunlar büyüyor.

Farklıymış gibi görülenler hakkında kalıplaşmış fikirler ve davranışlar ortaya çıkabiliyor.

Yanlış bilgi ağızdan ağıza yayılıyor. “Hayat işte” deyip geçmeyelim...