Haber Detayı
Armstrong’dan 40 yıl önce Ay’a inen yönetmen: Her şey bu filmle başladı
Neil Armstrong Ay'a ayak basmadan çok önce, bir film seti modern uzay yolculuğunun tüm detaylarını en ince ayrıntısına kadar planladı. Çok aşamalı roketlerden yerçekimsiz ortama kadar her şeyin anlatıldığı bu yapım, bilim dünyasının da ufkunu belirledi.
Bilim kurgu sineması, tabletlerden hologramlara kadar pek çok teknolojik devrimi henüz gerçekleşmeden hayal eden, bilimsel ilerlemenin gayrıresmi öncüsü olarak kabul edilebilir.
Sinemaseverler ve bilim insanları arasındaki en köklü tartışmalardan biri de bu türün bilimsel gerçekliği ne kadar etkilediği üzerine dönüyor.Karmaşık kavramların toplum tarafından anlaşılmasında sinemanın rolü yadsınamaz; ancak bu etkinin en somut görüldüğü alan kuşkusuz uzay yolculuğu.
Bu noktada, Avusturyalı yönetmen Fritz Lang’ın 1929 yapımı "Ay’daki Kadın" (Frau im Mond) filmi, roket geri sayımlarından Ay yörüngelerine kadar modern uzay yarışının pek çok unsurunu ilk kez popüler kültüre kazandırarak şaşırtıcı bir öngörü sergiledi.Georges Melies'in 1902 tarihli "Ay'a Seyahat" filminden bu yana izleyiciler, uzay yolculuğunun farklı yorumlarını beyaz perdede izliyor.
George Lucas, Christopher Nolan ve Stanley Kubrick gibi isimler yıldızlara ulaşmaya çalışsa da, hiçbiri uzay yolculuğu algısını Lang’ın bu sessiz epik eseri kadar derinden etkilemedi.
Bugün "Ay’daki Kadın", uzay yolculuğunu gerçekçi bir bilimsel çaba olarak tasvir eden ilk film kabul ediliyor.Lang, 1927’de sinema tarihini değiştiren "Metropolis" ile kazandığı büyük başarının ardından, bu yeni projesini mümkün olduğunca gerçeğe uygun kılmak için bir bilim heyetiyle çalıştı.
Bu titiz çalışmanın bir sonucu olarak film, İkinci Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası tarafından "fazla gerçekçi" bulunduğu gerekçesiyle yasaklandı.Gerçeklik ve kurgu arasındaki ince çizgi"Ay’daki Kadın", hem bir casusluk gerilimi hem de romantik bir melodram olmasının yanı sıra, teknik bir başarı olarak bugün bile güncelliğini koruyor.
Fritz Lang, doğruluğu sağlamak için roket bilimci Hermann Oberth ve bilim yazarı Willy Ley ile el ele verdi.
Bu iş birliği sayesinde film; yerçekimsiz ortam, çok aşamalı roketler ve Ay’a iniş için kullanılan "sekiz" şeklindeki yörüngeler gibi modern uzay uçuşunun temel taşlarını ilk kez perdeye taşıdı.Hatta bugün bir roket fırlatılırken hepimizin heyecanla beklediği "geri sayım" ritüeli, aslında tamamen Lang’ın hikaye anlatımında gerilim yaratma ihtiyacından doğdu.
Yönetmen, 1965 yılında verdiği bir röportajda, geri sayımın tamamen dramatik bir zorunluluk sonucu ortaya çıktığını anlatıyor.
Yani bugün NASA fırlatmalarında duyduğumuz o rakamlar, aslında bir yönetmenin seyirciyi koltuğuna çivileme isteğiyle hayat buldu.Filmin bilimsel tutarlılığı, roket Ay yüzeyine iniş yaptıktan sonra yerini fantastik bir atmosfere bıraksa da, modern izleyiciler için bu yapımın değeri azalmış değil.
Yaklaşık üç saat süren bu görkemli yapım, Wolf Helius ve asistanları arasındaki hüzünlü bir aşk üçgenini merkeze alırken, güç hırsının ve bunun getirdiği ağır bedellerin çarpıcı bir portresini çiziyor.
Filmin görsel efektleri, devrimci animatör Oskar Fischinger tarafından dönemin şartlarına göre büyük bir cesaretle kurgulandı.
Tarihçiler, filmin sadece teknik değil, toplumsal bir öngörü de taşıdığını savunuyor; zira hikayede anlatılan, zengin iş imsanlarının bilimsel başarıları kendi çıkarları için kullanma çabası, bugünün özelleşmiş uzay yarışını akıllara getiriyor.Lang, kırk yıllık kariyeri boyunca "M" ve "Metropolis" gibi sinema tarihinin en önemli yapıtlarına imza attı.
Ancak "Ay’daki Kadın", hem İkinci Dünya Savaşı dönemi roketçiliğine hem de gerçek Ay inişine olan dolaylı etkisiyle yönetmenin en silinmez izi haline geldi. 1937 yılında Nazilerin filmi yasaklaması ve kopyalarını yok etmeye çalışması nedeniyle uzun yıllar sadece kısaltılmış versiyonları izlenebildi.
Neyse ki 2000 yılında yapılan titiz bir restorasyon çalışmasıyla film eski görkemine kavuştu.
