Mutluluğun resmi

Bir takımın başarısında ana etkenler nelerdir sorusunun yanıtını bugün Trabzonspor’da görmek olası.

Trabzonspor mütevazı ve kısıtlı 35 milyon Avro seviyesindeki kadrosuyla 250- 350 milyon Avro’larda olan Galatasaray ile Fenerbahçe’nin ardından haftalardır 3. sırada zirve mücadelesi veriyor.

Neymiş efendim; “Her şey para demek değilmiş” .

Bir başka etken sporcuların özgüvenlerinin en üst düzeyde olması.

Bu sene ilk kez bir arada oynamalarına karşın Onuachu , Muçi ve Augusto ’nun Trabzonspor’un rakip filelere bıraktığı 48 golün 38’inde imzaları var.

Gol sonrası birlikte sevinçleri bir başka güzel.

Gol atana değil önce asist yapana koşmaları başarıdaki kalan parçaları tamamlayan mutluluğun resmi gibi...

Tüm oyuncuların kendilerini bu kadar özel hissetmelerinin arkasında, yönetim ile teknik kadronun uyumu ve güzel işbirliği var.

Son şampiyonluğun mimarlarından Visca ’nın sakatlığı, Savic’ in zaman zaman takımı eksik bırakması, Nwakaeme ’nin eski günlerini aramasına karşın bu sezon Karadeniz Fırtınası’nın devam etmesinde rol oynayanlar alkışı hak ettiler bence.

Beklentileri; Trabzonspor’un kendinden başka dostunun olmadığı ve bilinen bu gerçeğin ışığında sonuçlara bakılmaksızın takımın her koşulda desteklenmesi.

Geçmişte olduğu gibi tribün coşkusu.

Geçen sezondan bu yana yaşanan hakem hataları, TFF tarafından verilen tribün cezalarından en fazla etkilenen kulüp olunmasına karşın ayakta kalabilmek önemli.

Bu, Trabzonspor’un gücünün bittiği yerde inadıyla devam ettiğinin ilanıdır.

Trabzonspor’a gönül verenler tribünlerdeki sessizliklerini, Ramazan ayı ve maçların geç saatlerde oynanmasına, trafiğe, özellikle ilçelere dönüşleri geç vakitleri bulmasına bağlıyor.

Bir dilekleri de klasik forma renkleri...

Bana en çok sorulan soru bu...

Bordo-Mavi.

Lütfen karıştırmayın.