İnsan Olarak İnsan Kalmaya Çalışmak

Siyasetin gürültüsüne fazla maruz kalınca…İnsani olanı duyamaz hale geliyoruz.

Her şey büyük.Her şey iddialı.Her şey yüksek perdeden.

Ama bazen…Asıl hikâye en alçak seste anlatılıyor.

Cumhurbaşkanı Sayın Recep Tayyip Erdoğan Ramazan Bayramı için Rize’de.Memleketinde, Güneysuda.Çocukluğunun geçtiği sokaklarda.

Kapı çalıyor.

Devletin zirvesindeki bir isim olarak değil…“Bizden biri” olarak.

Ne koruma duvarı hissediliyor…Ne protokol ağırlığı…Ne de o meşhur mesafe.

Bir sandalyeye oturuyor.Yanında 96 yaşında bir komşu.

Sohbet ediyor.

Ve o an…Bütün büyük laflar susuyor.

Çünkü orada güç yok.Orada temas var.

Ama bu fotoğrafın bir de sessiz kahramanı var: Sayın Emine Erdoğan Sıfatıyla değil…Haliyle dikkat çeken biri.

Orada bir “first lady” yok.Orada bir komşu var.

Bir evin içine girerken…Resmi bir kimlik bırakılıyor kapının dışında.

İçeri giren şey:Sıcaklık.

Emine Erdoğan konuşmuyor aslında.Ama çok şey anlatıyor.

Bir bakışıyla…Bir baş eğişiyle…Bir tebessümüyle… En önemlisi şu:Dinliyor.

Gerçekten dinliyor.

Bugünün dünyasında en zor şey bu zaten.

Herkes konuşuyor.Kimse dinlemiyor.

Ama orada…Bir kadın var ve sadece “orada bulunuyor.” Ve bu…Az rastlanan bir şey.

Dikkat edin… Bir komşu dua ediyor.“Allah razı olsun” diyor.

Bir başkası savaşlardan bahsediyor…“Biz rahatız” diye şükrediyor.

Bu cümleler basit değil.

Bu cümleler…Bu ülkenin duygusudur.

Ve o anlarda Sayın Emine Erdoğan’ın gözlerinde gördüğünüz şey…Sadece nezaket değil.

Samimiyet.

Rol değil.Refleks.

Mütevazılık çok konuşulan bir kavramdır.

Ama genelde oynanır.Gösterilir.Sunulur.

Burada ise… Ne gösteri var…Ne kurgu… Sadece doğal bir akış var.

Bir lider…Ve yanında bir eş… İkisi de aynı şeyi yapıyor:İnsan olarak insan kalmaya çalışıyor.

Siyaset dediğimiz şey… Aslında tam da burada başlıyor.

Ne kürsüde…Ne mitingde…Ne de televizyon ekranında… Bir evin içinde…Bir sandalyenin kenarında…Bir yaşlının yanında.

Büyük sözler unutulur.Ama küçük temaslar kalır.

Ve bazen… Bir ülkenin hafızasında yer eden şey…Bir liderin gücü değil… Bir kadının gözlerindeki samimiyettir.