İnsan trafiğinde takılı kalanlar kulübü

KALABALIK bir ortamdasın.

Hedefin basit: karşıya geçmek.

Ama karşında insanlık tarihinin en büyük engellerinden biri var: Yavaş yürüyen insanlar.

Bunlar öyle normal yavaş değil...

Bunlar adeta hayatı '0.75x hızda' yaşayan insanlar.

Yürüyüş değil, meditasyon: Bu insanlar yürümüyor.

Sanki içlerinden biri 'Anda kal...' demiş, o da abartmış.

Sen arkada sinir krizi geçirirken o: Sağ adım...

Bir düşünce...

Sol adım...

Bir iç huzur...

Kardeşim sen yürümüyor musun, hayatını mı analiz ediyorsun?

Tam ortada yürüyenler: Kalabalığın ortasında, en kritik noktada...

Ne sağdan geçebiliyorsun ne soldan.

Sanki görünmez bir güç alanı var: 'Buradan kimse geçemez!' Ve bu kişi genelde: Telefona bakar...

Ya da hiçbir şey yapmaz (en sinir bozucu olanı)...

Hiçbir şey yapmadan yavaş yürümek...

Bu ayrı bir seviye.

Grup halinde yavaş yürüyenler (Boss Level): Tek kişi yetmezmiş gibi bir de bunların 4'lü versiyonu vardır.

Yan yana dizilirler.

Sohbet ederler.

Kahkaha atarlar.

Sen arkada: Sağa kayıyorsun, kapalı...

Sola kayıyorsun, kapalı...

Ortadan deniyorsun, imkânsız...

Resmen insan duvarı.

Aniden duranlar: Yavaş yürüyen bir insanın bir üst seviyesi: Bir anda duran insan.

Hiç sinyal yok.

Hiç uyarı yok.

Pat diye durur.

Sen arkadan: 'Abi ne oldu?

Hayat mı durdu?' AVM'de daha da güçlenirler: Açık alanda yavaşlar...

Ama alışveriş merkezinde efsanevi forma ulaşırlar.

Yürüyen merdivenden iner...

Ama aşağıda bekler.

Neden?

Kimse bilmiyor.

İçimizdeki canavar: En acısı ne biliyor musun?

Bazen biz de o insana dönüşüyoruz.

Bir mesaj geliyor...

Bir bakıyorsun: Sen ortada durmuşsun.

Arkanda 15 kişi.

Hepsi sana bakıyor.

Ve o an fark ediyorsun: 'Ben... ben onlardan biri olmuşum.' Sonuç: Kalabalıkta yavaş yürüyen insanlar, hayatın küçük ama etkili sınavlarıdır.

Sabır testi, sinir kontrolü, içsel gelişim...

Ama yine de...

Kardeşim kenara çekil de gelişelim ya.