Kupa orada duruyor!

Takımımız zannetmeyin ki sadece 1389’dan 1913 Balkan Savaşları’na kadar 500 küsür sene Osmanlı idaresinde kalan, 1,6 milyonluk, diplomasi dilindeki gerçek “dost ve kardeş ülke” ile mücadele etti!Kosova ile birlikte, maç sabahı kalktığımızda hepimizin enerjisini sömüren, artık komik olmaya başlayan, kitlelerde yılgınlığa sebep olan “adı operasyon, sanı ne olduğu belli olmayan” işlerle de mücadele etti!Bunu niçin söylüyorum?

Lucescu’nun zamanında gurbetçi gençlerle attığı bu tohum, sahada sadece yeşermiyor.

Aynı zamanda halkın kenetlenerek “Bugün memleket için güzel bir gün” demesinin önündeki engelleri de spor eliyle yenebilme mücadelesi veriyor.

Oysa duruma liyakat hâkim olsa 24 yılda bir kez kapımıza gelen Dünya Kupası’na katılma maçının olduğu gün toplumun boğazı bu şekilde sıkılmazdı.Bir de Kosova’nın motivasyon koçluğuna soyunan Hacıosmanoğlu’nun “Kosova’yı da yenemiyorsak, zaten gitmeyelim” söylemi rakibi ekstra motive etti.

Beyzadenin bunu söylemesi için spor cahili olması gerekiyordu, yanıltmadı ve söyledi!Maç Kosova’nın adeta kalp kıran düzeyde sert mücadelesi ile başladı.

Maçı güzelleştiren hakemin oyun planıydı.

Hakem maçı çok zevkli bir hale getirirken, vücut dili, otorite, iletişim ve davranışlarındaki tutarlılıkla meslektaşlarına da sporseverlere de güzel bir resital sunmuş oldu.“Bu sarı kartlı Kerem’in hala sahada ne işi var” derken, 53’te golü onunla bulduk.

Sonrasında Barış Alper’le yeniden 11’e 11 oynamaya başladık.

Golden sonra defansa çekilip üstüne yatma oryantalliğini yapmamak en büyük artımız oldu ve maç dengede ilerledi.24 yıl sonra Dünya Kupası’na gitmemiz muhteşem bir duygu.

Kış geçer ama kurt yediği ayazı unutmazmış!

Umarım biz de bu yolda ülke olarak yaptığımız hatalardan ders çıkarırız.

Bu uğurda ilk kıvılcımı yakan Lucescu’ya, sonrasında Montella’ya ve teknik ekibine, sahada ter döken futbolculara ve emekçi-görünmez kahramanlara teşekkür ediyoruz.

Sevinelim ama abartmayalım.

Şimdilik gidiyoruz ama kupa orada duruyor!