Haber Detayı
Böyle Kadınlar Anne Olmasın
Bazen bir görüntü düşüyor önümüze, "keşke görmeseydim" diyoruz. Ama hayır, görmeliyiz.
Kocaeli Karamürsel’de yaşanan o korkunç anları zihnimizden atmamalıyız.
Bir kadın, bir "anne", ağzından dökülen en şefkatli kelimeyi, "Gel annem gel" nidasını bir tuzağa dönüştürüyor.
Yanına güvenle sığınan o küçücük canın gözlerine, yüzüne yağ çözücü sıkıyor.
Mesele sadece bir kedinin canının yanması değil; mesele, merhametin bu kadar hoyratça bir silah haline getirilmesi.
Market zinciri açıklama yaptı, "İş akdi feshedildi" dedi.
Peki, vicdanlardaki o derin yara ne olacak?
Bir insanın ekmeğinden olması, o ruhun içindeki karanlığı temizlemeye yeter mi?
Biz ne ara iyiliği bu kadar ucuzlattık, kötülüğü bu kadar sıradanlaştırdık?
En can yakıcı soru da şurada asılı kalıyor: Bu kadın bir anne.
Kendi çocuğuna "gel annem" dediğinde, o çocuğun ruhuna neyi ekiyor?
Şefkati mi, yoksa hedefi yok etmek için her yolun mübah olduğunu mu?
Eğer bir anne, savunmasız bir cana bu işkenceyi reva görüyorsa, onun yetiştirdiği nesilden bu topluma, bu dünyaya ne hayır gelir?
Ahlaki bozulma dediğimiz şey, tam olarak budur.
Kuralların, yasaların bittiği yerde vicdan başlar.
Vicdanı "yağ çözücüyle" yakılmış bir toplumun, tabelalarla, cezalarla düzelmesini beklemek hayalcilik olur.
Bugün bir kediye sıkılan o kimyasal, aslında hepimizin ortak geleceğine, bir arada yaşama irademize sıkılmıştır.
Sadece işten çıkarmak yetmez.
Bu ruh halinin, bu sosyolojik çürümenin köküne inilmedikçe, yarın başka bir sokak köşesinde, başka bir "gel annem" nidasıyla başka canlar yanmaya devam edecek.
Çünkü mesele sadece kedi değil; mesele, içimizdeki insanı ne zaman kaybettiğimizdir.
