Yılbaşı nostaljisi

Yılbaşı, takvim yaprağından önce evin havasıyla gelirdi.

Daha aralık ayının ortasında perdeler yıkanır, koltukların yeri değiştirilir, 'Misafir gelecekmiş gibi' bir ciddiyet çökerdi eve.

Oysa misafir çoğu zaman kimseydi...

Ama yılbaşı, misafirliğe layık bir gündü.

Akşamüstü marketten dönülürdü: Poşetlerde gazoz, meyve suyu, 'Belki canımız ister' diye alınmış ama kimsenin açmadığı çikolatalar...

Bir de o sadece yılbaşında çıkan kuruyemiş kasesi.

Normalde fıstık kabuklu yenmezdi ama o gece kabuğuyla bile özeldi.

Televizyon açılırdı erkenden, kumanda bir daha kimseye verilmezdi.

Baba zap yapar gibi yapar ama zaten nereye gideceği bellidir.

TRT'de kalınır.

Reklam az, bekleme çok, sabır boldu.

Sanatçılar ekrana çıktığında evde tuhaf bir saygı olurdu.

Kimse konuşmaz, kimse 'Bu kim?' demezdi yüksek sesle.

Sanki sanatçı bizi görüyormuş gibi...

Sanki sesini yükseltirsek ayıp olurmuş gibi.

Saat ilerledikçe evde garip bir rehavet başlardı.

Bir yandan uykuyla mücadele, bir yandan 'Az kaldı dayan' telkini...

Çocuklar için yeni yıl, büyükler için yarını fazla düşünmemek demekti. 23.59'da herkes ayakta.

Biri geri sayar, biri erken başlar, biri 'dur dur daha var' der.

Ve o an...

Yeni yıl gelir.

Ne büyük bir şey olur, ne de hiçbir şey.

Sadece zaman değişir, biz aynı kalırız.

Öpüşmeler biraz çekingen, dilekler klişe ama içten: 'İnşallah güzel bir yıl olur.' Kimse 'mutluluk' demezdi uzun uzun, 'kazasız belasız' yeterdi.

Sonra tombala...

Sonra çay...

Sonra 'Bir film daha mı izlesek?' muhabbeti.

Ama film genelde bitmez, biri kanepeye uzanır, biri sessizce uyur, televizyon sabaha kadar açık kalırdı.

Dışarıda kar yağsa daha da güzel olurdu.

Yağmazsa da kimse dert etmezdi.

Çünkü yılbaşı, dışarıda değil salonun içinde yaşanırdı.

Şimdi dönüp bakınca fark ediyorsun: Eksik olan şey eğlence değilmiş, ışık değilmiş, kalabalık hiç değilmiş.

Eksik olan, her şeyin bu kadar aceleye gelmemesiymiş.

Yılbaşı eskiden...

Bir geceydi.

Ama uzun uzun hatırlanırdı.