Erkeklerin telefonu manitasına kaptırma paniği

O an gelir.

Masanın üstünde masumca duran telefon, bir anda kaderin merkezine oturur. 'Bir bakabilir miyim?' cümlesi duyulur.

Dünya yavaşlar.

Erkek, telefonu vermeden önce iki saniyelik bir tereddüt yaşar.

O iki saniye aslında bir ömürdür.

Beyin çalışmaya başlar: - WhatsApp arşivi... - Galeri (özellikle 'Ekran görüntüleri' klasörü)... - Notlar ('Düğün için alınacaklar' diye açılıp yarım kalan liste)... - Tarayıcı geçmişi (masum bir 'hava durumu' araması bile şüphelidir).

El telefonu uzatırken hafif titrer.

Çünkü telefon artık bir cihaz değil, itiraf kutusudur.

Parmak, kilit tuşuna basmadan önce durur.

O an, ekrana son bir kez bakılır; sanki telefona veda ediliyordur: 'Ben seni fabrika ayarlarında almıştım...

Buralara geleceğimizi bilmiyordum. ' Kadın telefonu alır.

Erkek gülümser.

O gülümseme samimi değildir; panik makyajıdır.

Omuzlar düşer, sırt hafif kamburlaşır.

İç ses konuşur: 'Şimdi bir mesaj açılacak...

Yanlış anlaşılacak...

Açıklama yapacağım...

Daha çok batacağım... ' Kadın galeriyi açar.

Erkek anında açıklamaya başlar: - O fotoğraf eski. - O ekran görüntüsü arkadaş içindi. - O arama reklamdan çıktı. - O mesaj bana gelmişti, ben yazmadım.

Henüz kimse bir şey sormamıştır ama savunma başlamıştır.

Çünkü erkek bilir: Telefon, suçluluk üretir.

İçinde suç olmasa bile.

Telefon geri verildiğinde ise rahatlama gelir.

Nefes alınır.

Dünya tekrar hızlanır.

Erkek, az önce yaşananları unutmak ister.

Ama bir gerçek kalır: O telefon artık aynı telefon değildir.

Gözaltına alınmış, sorgulanmış, salıverilmiştir.

Ve erkek şunu öğrenir: Bir ilişkide en büyük güven testi, telefonun şifresini söylemek değil, telefonu verirken tereddüt etmemektir.

Onu da henüz kimse başaramamıştır.