Kayak öğrenilir, kayabilmek için dağ hissedilir

Neredeyse bir yıl boyunca, at ve insan arasındaki bağı; at binerken teknik hareketlerden daha çok, atı hissetmenin önemini yazılarımla aktarmaya çalıştım.

İki canlının bir arada yaptığı tek spor dalı olan binicilikten sizi bu kez dağlara, kayakların üzerine götürmek istiyorum.

Kayağın çok teknik bir spor olduğu kesin.

Buna karşın hiç kayak yapmamış biri bile dağın kolay bir eğiminde başlangıç tekniklerini çalışarak rahatlıkla kayabilir.

Teknik olarak hareketleri kusursuzca öğrenebilir, kayaklarınızla kilometre yaptıkça bu becerileri daha zorlu eğimlerde de uygulayabilirsiniz.

Peki kendi bedeninizle, uzuvlarınızla ve ekipmanınızla ne yapmanız gerektiğini öğrenirken dağ ile nasıl bir iletişim kurulduğunu hiç düşündünüz mü?

DAĞI OKUMAK Dağın her yeri birbirinden farklıdır, bir yüzü daha çanak gibi ve yumuşak eğimliyken diğer yüzü daha girintili çıkıntılı ve sert eğimli olabilir.

Dağın yapısı dışında bir diğer unsur ise kar.

Kar, miktarı, yapısı ve dokusu açısından farklılık gösterebilir.

Zemin zaman zaman buzlu da olabilir, bu da kayışı doğrudan etkiler.

Nasıl ki tramboline çıkıp zıpladığımızda, trambolinin hareketiyle uyumlanarak akıcı bir şekilde zıplayabiliriz.

Hareketine aykırı bir anda zıplamaya çalıştığımızda ise darbe alır, zıplamak çok daha yorucu hale gelir ve akış bozulur.

Dağın ve sunduğu koşulların hissedilerek kayılması da tam olarak böyledir.

Dağın girintilerini çıkıntılarını, çanak gibi kısımları kayışımızı ivmelendirmesi ve enerji vermesi için kullanabiliriz.

İyi bir kayakçıyı sıra dışı kılan nokta da buradadır: Dağı hissedip okuyabilmek ve bedenini dağa ve sunduğu koşullara göre ayarlayabilmek.

Tabii ki bunları akıcı bir şekilde uygulayabilmek için teknik öğrenmek, kilometre kazanmak ve belli bir seviyeye gelmek gerekir.

Ancak seviye ne olursa olsun, sadece bedenimizin ne yaptığına ve hangi ekipmanı nasıl kullandığımıza değil, içinde bulunduğumuz oyun alanını hissetmeye ve ona yönelik bir farkındalık geliştirmeye de gereksinim vardır.

İşte tam da o noktada, iyi bir kayakçıdan istisnai bir kayakçı olma yolunda ilerlenir.

Dışarıdan bakıldığında “Şiir gibi kayıyor” dedirten de budur.

Çünkü o kayış artık dağ ile bir olmuştur.