Bir sopanın etrafındaki topluluk: Sopa Ulusu

Günümüz dijital kültürü çoğunlukla hız ve görünürlük üzerine kurulu.

Sosyal medya akımları da bu hızın içinde doğuyor, parlıyor ve çoğu zaman hızlıca kaybolup gidiyor.

Ancak son yıllarda ortaya çıkan bazı topluluklar, bu alışıldık döngüyü kırarak daha yavaş, oyunbaz ve beklenmedik bağlar kuruyor.

Bunlardan biri de dünyanın dört bir yanından insanların buldukları sopaları paylaştığı “Stick Nation” (Sopa Ulusu).

İlk bakışta anlamsız hatta absürd görülebilecek bu kolektif oyun, aslında çok tanıdık bir yere dokunuyor.

Çocuklukta bir dal parçasının kılıca, ata, asaya veya hayali bir arkadaşa dönüşmesini hemen hemen hepimiz deneyimlemişizdir.

Yetişkinlikte unuttuğumuz bu oyun hali, bu kez dijital bir platform aracılığıyla yeniden canlanıyor.

İnsanlar doğada yürürken karşılarına çıkan bir sopayı eline alıyor, ona bakıyor, formunu inceliyor ve paylaşmaya değer buluyor.

Buradaki değer, estetik kusursuzlukta değil, doğanın sunduğu rastlantısal biçimlerdeki güçlü anlatıda gizli.

FARKINDALIK AYRINTILARDA SAKLI Bu basit eylem, insan–doğa ilişkisini yeniden düşünmek için küçük ama güçlü bir kapı aralıyor.

Sürdürülebilirlik çoğu zaman büyük krizler, veriler ve politikalar üzerinden konuşuluyor.

Oysa bu tür mikro ve yaşamın içinden pratikler, doğayla temasın gündelik ve sezgisel boyutunu gözler önüne seriyor.

Bir sopayı fark etmek, eğilip almak ve ona dikkatle bakmak, hızla tüketmeye alıştığımız bir dünyada durmayı, çevremizi gerçekten görmeyi ve dinlemeyi gerektiriyor.

Sopa Ulusu, yalnızca bireysel bir farkındalık değil, aynı zamanda küresel bir topluluk hissi de yaratıyor.

Farklı coğrafyalardan gelen paylaşımlar, doğanın her yerde benzer ama aynı zamanda eşsiz olduğunu gösteriyor.

Bir kentin parkındaki dal ile bir orman yolundaki dal yan yana geliyor.

Bu karşılaşmalar, doğayı romantize etmeden, gündelik ve ulaşılabilir hâliyle kabul eden bir yaklaşımı temsil ediyor.

İnsan merkezli olmayan ama insanı tamamen dışlamayan bir bakış bu.

Topluluğun dikkat çekici yanlarından biri de doğayı bir “fon” olarak kullanmaması.

Paylaşımların merkezinde yüzler, bedenler veya kişisel başarılar yok, sessiz bir doğa nesnesi var.

Bu tercih, dijital kültürde az görülen bir alçakgönüllülük hissi yaratıyor.

Günün sonunda topluluk bize şunu hatırlatıyor: Doğayla bağ kurmak için her zaman büyük projelere, uzak coğrafyalara veya karmaşık araçlara ihtiyaç yok.

Bazen yol kenarında duran bir çubuk yeterli.

Onu fark etmek, eline almak ve bir anlığına bakmak… Belki de sürdürülebilir bir gelecek, tam olarak bu küçük dikkat anlarında başlıyor.

DOĞA YÜRÜYÜŞÜNDEN KÜRESEL TOPLULUĞA Her şey, Boone Hogg ve Logan Jugler’ın Utah’taki Arches Milli Parkı’nda birlikte yaptıkları bir doğa yürüyüşü sırasında kaydedilen kısa videolarla başladı.

Başlangıçta bu paylaşımlar yalnızca eğlence amaçlıydı.

Bulunan sopalar üzerine yapılan doğaçlama yorumlar, küçük bir oyunun parçasıydı.

Ve tabii sırf arkadaş gruplarında paylaşılıyordu.

Videolar biriktikçe bu iki arkadaş diğer insanların buldukları sopalara ilişkin düşüncelerini merak ederek Instagram’da @officialstickreviews hesabını açtılar.

Platformun algoritması bu özgün ve tekrarı olmayan içerikleri öne çıkarmaya başladı.

Kısa süre içinde paylaşımlar daha geniş bir kitleye ulaştı ve insanlar buldukları sopalarla bu oyuna katılmaya başladı.

Böylece samimi bir doğa şakası olarak başlayan bu seri, 120 ülkeden gönderilen sopa videolarıyla bir yıl içinde 3.4 milyon takipçiye ulaşan küresel bir topluluğa dönüştü.

Sizler de bu oyuna katılmak isterseniz officialstickreviews@gmail.com adresine bulduğunuz sopanızı tanımlayan video ve görseller iletebilirsiniz.

KİTABA DÖNÜŞEN SOPA ARŞİV Sopa Ulusu'na dünyanın farklı ülkelerinden gönderilen fotoğraflar/videolar aynı zamanda “Sopalar: Sopa Ulusu’nun Kurucularından Sopalar ve Onları Seven İnsanlar Koleksiyonu” isimli bir kitapta bir araya getirildi ve ekim ayında okuyucu ile buluştu.

Kitap, sopaları ve onları seven insanları bir arşiv gibi sunuyor.

Burada önemli olan, sosyal medya içeriğinin “uçucu” olması değil.

Bugün dijitalde de veriler saklanıyor, paylaşımlar arşivleniyor.

Ancak kitap, bu içeriği algoritmik hızdan çıkarıp başka bir zamansallığa taşıyor.

Kaydırılan değil çevrilen, geçilen değil durulan bir deneyim sunuyor.

Bu geçiş, sürdürülebilirlik açısından da düşündürücü.

Çünkü sorun yalnızca doğayı nasıl koruduğumuz değil; nasıl baktığımız, nasıl kaydettiğimiz ve neyi hatırlamaya değer bulduğumuz.