Telefonunun şarjı yüzde 1’e düştüğü an

PARMAKLAR terler.

Ekran kayganlaşır.

Telefon seni değil, sen telefonu taşımaya başlarsın.

NORMALDE günde 200 kere baktığın ekranı birden kutsal emanet gibi tutarsın.

PARLAKLIK otomatik düşer...

Sen de düşersin.

Moral olarak. 'DÜŞÜK güç modu' açılır.

Telefon resmen sana şunu der: 'Ben gidiyorum, sen devam et.' WI-FI kapatılır, Bluetooth kapanır, konum kapanır...

TELEFON yavaş yavaş senden vazgeçer.

O ANA kadar gereksiz gelen her uygulama hayati olur.

ŞARJ yüzde 1 iken gelen son mesaj, genelde: 'Neredesin?' CEVAP yazarken beynin bağırır: 'KISA YAZ.

NOKTALAMA YOK.

EMOJİ ASLA.' Harita açıksa: - Yol var. - Telefon yok. - Kader var.

ŞARJ aletini bulursan sevinç: 'Yaşıyoruz lan!' Ama prize takınca tepki vermemesi, insanı 10 saniyede yaşlandırır.

O sırada iç monolog: 'Kablo bozuk mu... priz mi bozuk...

Ben mi bozuğum?' TELEFON kapanmadan hemen önce ekran donar, son gördüğün şey yarım bir cümledir.

O cümle aylarca kafanı kurcalar.

Ve... pıt.

Sessizlik.

Dünya devam eder ama sen offline kalırsın.

Kapanınca da klasik savunma cümlesi gelir: 'Şarjım bitmişti.' Kimse inanmaz.

Ama yüzde 1 yaşayan bilir.

TELEFONU cebine koymazsın. 'Ya kapanırsa?' diye elinde, göz teması kurarak yürürsün.

YÜZDE 1'deyken pil yüzdesine bakma sıklığın, normal hayatta aynaya bakma sıklığını geçer.

TELEFONU kapatıp açmayı düşünürsün...

Sonra aklına gelir: 'Bu son hamle olabilir.' ŞARJ aleti başkasınınsa, o an insan ilişkilerinde borç–minnet– sadakat üçgeni başlar.

TELEFON kapanınca bir süre cebinden çıkarıp bakarsın.

Açılmayacağını bilirsin ama...

Belki fikri değişmiştir.