Kalbiyle gören adam ve köpeği

Christian, neredeyse kırk yıl boyunca aynı kurumda elektrikçi olarak çalıştı.

Çalıştığı ilk yıllarda, altı katlı binada bir elektrik arızası olduğunda kimseyi bekletmezdi: Gider, işini yapar, “İyi günler” der ve çekip giderdi.

On beş yaşında çırak olarak orada çalışmaya başladığını anlatmıştı.

Kırk beş yıl boyunca aynı yerde kaldı.

Mesleğini orada öğrendi; çıraklık eğitiminin ardından da çalışmaya devam etti.

Sabırlı, sessiz… Emekliliğine kadar.

Uzun boyluydu, zayıf ve kemikliydi; kalın camlı bir gözlük takardı.

Yıllar içinde görme yetisini yavaş yavaş kaybetti.

Meslek hayatının son on–on beş yılında tamamen kördü ama çalışmayı bırakmadı.

Artık teknik serviste değil, işyeri temsilciliği bürosunda yeni bir görev üstlenmişti.

Bu büroda hiçbir zaman yalnız olmadı; her zaman yanında bir refakatçi vardı.

Zamanla bu refakatçi de işyerinde, Christian gibi, diğer çalışanların meslektaşı olarak kabul gördü.

Binada alışıldık bir görüntü hâline geldi.

Aslında binaya köpekle girmek yasaktı.

Ama o, Christian’ın bürosunda günde sekiz saat mesai yapıyordu.

Kimlikleri ve isimleri vardı.

Önce Leo ile gelip gitti Christian.

Uzun süre beraber oldular.

Güçten düşen Leo artık Christian’ın yanında değildi. “Leo nerede?” diye soranlara, “Leo yok artık,” diyordu.

Leo’dan sonra yeni bir yardımcıyla gelip gitmeye başladı: Yaklaşık dokuz yüz çalışanın bulunduğu binada artık Balou, Christian’a eşlik ediyordu.

Christian, Balou ile birlikte işe gidip gelmeye başladı.

Bazen toplu taşıma kullanıyorlardı, bazen evle işyeri arasındaki beş kilometrelik yolu yürüyerek kat ediyorlardı.

Balou, Christian’ın yalnızca işe gidip gelirken değil, hayatının en çok ihtiyaç duyduğu anlarında da yanındaydı.

Christian yaşadıklarını sık sık gülerek anlatır, hafif bir tebessümle konuşurdu.

Bir keresinde, birinin Balou’yu çalmaya kalktığını anlatmıştı.

Böylesine eğitimli bir köpek, iyi bir araba fiyatından daha pahalıydı.

Anlattığı anılarından biri Viyana Kanalı’na düşmesiydi.

Soğuk bir sonbahar gününde Tuna Kanalı boyunca yürüyüşe çıkarlar.

Yürürken Christian bir an boşluğa adım atar.

İkinci adımını atmaya kalmadan kendini kanalın soğuk sularında bulur.

Buz gibi suyun ilk şaşkınlığından sonra, akıntıya paralel değil de yan yüzmeyi akıl eder.

Yüzerek Viyana Kanalı’nın yüksek beton duvarına ulaşır.

Ellerini betona doğru uzatır; gözleriyle değil, içgüdüsüyle yönünü bulmuştur.

Yardım ister.

Kısa süre sonra sudan çıkarılır ve hastaneye kaldırılır.

Avusturya’daki birçok insan gibi Christian da iyi yüzme bilmektedir.

Okullarda hayati bazı becerilerin öğretilmesinin ne kadar önemli olduğunu yaşayarak öğrenmiştir.

Viyana’da çocuklar ilkokulda yüzmeyi ve kayak yapmayı adeta ders olarak görürler.

Denizi olmayan ama çok sayıda gölü bulunan Avusturya’da, su hayatın doğal bir parçasıdır.

Dağcılık ve kış sporları da öyledir.

Birkaç yıl öncesine kadar ortaöğretimde öğrenciler “kayak haftası”nda hem eğitim alır hem pratik yapardı.

Bugün bu gelenek neredeyse kalmadı; çünkü kayak malzemeleri oldukça pahalı hâle gelmiştir.

Meslektaşlarından biri, Christian’ın yalnızca kırk yıllık iş arkadaşı değil, aynı zamanda aynı sokakta yaşayan bir komşusudur.

Bazen eve dönüşte ya da mahallede yürüyüş yaparken karşılaşır, ayaküstü sohbet ederler.

Bu sohbetlerde Christian, emekliliği yaklaştıkça bir telaş içindedir; yeni bir rehber köpeğe ihtiyacı vardır.

Bir gün yine otobüste karşılaşırlar.

Duraklarına gelene kadar sohbet ederler.

Komşu, inmeleri gerektiğini söyler; ama Christian son durağa kadar gitmek ve parkta biraz vakit geçirmek istediğini söyler.

Komşu, karanlıkta parkta ne yapacağını sormak üzeredir ki ağzından çıkacak kelimeleri yutar.

Görme yetisini on beş yıl önce kaybetmesine rağmen Christian, altmış beş yaşını doldurana kadar çalışmıştır.

Hayatından bir kez bile şikâyet ettiği görülmemiştir.

Yaşam sevinci hiç azalmamıştır.

Bir keresinde Avusturya’nın en yüksek dağlarından biri olan Rax’a gittiğini anlatır: “Geçen hafta Rax’taydım, çok güzeldi.

Görülmeye değer.” Komşusunu her gördüğünde evinin manzarasını anlatır.

Balkonda kahve içip Laaer Ormanı’nı ve Mavi Göl’ü seyretmek gerektiğini söyler hep.

Oysa Christian, evinden ne ormanı ne de gölü görmüştür.

Ama yaşadığı çevreyi, hiç kaybetmediği yaşam sevinci ve coşkuyla anlatır.

Balou da Leo gibi yaşlanır ve güçten düşer.

Christian bunun farkındadır.

Onu düzenli olarak veterinere götürmesi artık fayda etmez.

Bir gün onu da kaybeder.

Bundan sonra yeni bir yol arkadaşı bulmalıdır.

Ancak rehber köpek bulmak kolay değildir ve çok pahalıdır.

Emeklilikten önce mutlaka yeni bir köpek bulması gerektiğini söyler hep.

Çünkü aktif çalıştığı sürece körler vakfı masrafların büyük bir kısmını karşılamaktadır; emeklilikte bu olanak olmayacaktır.

Birkaç köpek dener ama birkaç deneme yürüyüşünden sonra işine yaramayacağını anlar.

Uzun aramalar ve denemeler sonunda aradığını bulur: Rex.

Rex için kırk beş bin avro öder.

Christian bir yıldır emeklidir.

Günün büyük bölümünü dışarıda geçirmektedir.

Emeklilik günlerinde Christian, Rex’i; Rex ise Christian’ı gezdirmektedir.

Soğuk bir kış günü, komşu Christian’ı ormanda eve dönerken görür.

Uzun bir süre arkasından gider ve eski meslektaşını kederle gözlemler.

Balou ve Leo gibi Christian da artık eskisi kadar güçlü değildir.

Adımlarını zorlanarak atmaktadır.

Kalçasındaki bir sorun nedeniyle ameliyat randevusu aylar sonrasına verilmiştir. “Gücüm yettiğince hareket ediyorum ve ameliyat gününü bekliyorum,” der.

Bu söz, artık beş saat yürüyemeyeceğinin ifadesidir.

Daha az dışarı çıkması tavsiye edildiğinde gülümser: “Azaltırım azaltmasına da Rex’in çıkması lazım… Hem de günde iki kez.” Tarlalarda, ormanda ve parklarda Rex önde, Christian arkada onu takip ederdi.

Her tarafın buzla kaplandığı kara kışta uzun zamandır görünmezler.

Kalçası ağrır, nefesi çabuk kesilir; ama hayattan kopmaz.

Rex önde, Christian arkasında… Belki görmüyordu — ama yolunu kaybetmiyordu.

FormularbeginnFormularende