Yeşilçam’ın çocuk yıldızları

Burak Gülgen bir söyleşisinde “Benim aslında seçme şansım olmadı.

Doğduğumdan itibaren set ortamı evim gibi oldu ve hayatın boyunca başka meslek görme şansım hiç olmadı.” diyor.

Çok küçük yaşlarda sinemaya çocuk oyuncu olarak giren ve onlarca filmde oynayan Burak’ın sinema, bir açıdan hem şansı hem de şanssızlığı olmuş.

Sinemacı bir ailenin çocuğu olması şansını, sinemanın dışında bir başka mesleğe yönelme gereksinimini duymaması da şansızlığını oluşturmuş.

Yaşamanın bir evresini oyuncu olarak kameranın önünde, bir diğer evresini ise yönetmen/senarist vs olarak kameranın ardında geçirmiş.

Yani sinema izleyeni olacak çağa gelmeden sinemada izlenen olmuş.

Ziya Osman Seba’nın dediği gibi “İnsan ömründe, o insan çocuk da olsa ikinci kısımlar beş dakikalık bir ara vermeden” yaşam boyu devam edip gitmiş.

Burak Gülgen Yeşilçam’ın ünlü yönetmenlerinden Melih Gülgen’in oğlu.

Ailesinin diğer fertleri de sinemacı.

Cüneyt Arkın’la da bir akrabalığı var.

Bir bakıma, kaçışı olmayan bir ortamda dünyaya gelmiş.

Derken o da büyüklerinden gördüğünü yaparak Yeşilçam’ın içinden hiç dışarı çıkmamış.

O ortamda yapabileceği her bir dalda şansını denemiş.

Ve hâlâ da deneme devam ediyor.

Burak Gülgen yıllar sonra tekrar, ancak bu kez belgesel yönetmeni olarak ”Çocuk Yıldızlar”la Yeşilçam’a bir dönüş yapmış.

Bir dönem çocuk yıldız olarak yaşadıklarıyla yaşananları bu kez farklı disiplinler içinde incelemek, günümüzden geçmişe bir kez daha bakarak değerlendirip yorumlamak için.

Yeşilçam’ın geçmiş yıllarındaki çocuk yıldızlarının her bir açıdan değerlendirilmesine yönelik belgesel bir açıdan Yeşilçam’a saygı duruşu gibi algılanıyorsa da, daha çok geçmişle bir ödeşmeyi de beraberinde getiriyor.

Yeşilçam’ın birçok çocuk yıldızının yer aldığı belgeselde, çocuk konusunda uzman olan pedagoglardan hukukçulara, sinema yazarlarından yapımcılara dek de bir çok kişiye yer verilmiş.

Belgesel bu yanıyla bilimsel bir tez çalışması gibi düzeyli ve oldukça kapsamlı bir şekilde kotarılmış.

Her biri konusunda uzman olan kişiler, bir zamanlar sinema literatürüne “cikli-caklı filmler” olarak geçen çocuk yıldızı ağırlıklı filmleri set güvenliğinden, çocuk haklarına, telif sorunlarından, etik değerlere dek varan geniş bir yelpaze içinde değerlendirirken, dünün çocuk yıldızları ise bugünden dünlerine hem unutamadıkları keyifli anılarını hem de o yıllardaki katlandıkları zorlukları dile getirmişler.

Bu arada filmlerde nasıl ağladıklarını değil de nasıl ağlatıldıklarının da altlarını çizmeyi ihmal etmemişler.

Belgeselin en vurucu yanı ise, yetişkin olan dünün çocuk yıldızlarının tekrar aynı şeyleri yapıp yapmayacaklarına ilişkin bir soruya verdikleri yanıtlar.

Tümüne yakını bu soruya olumlu bir yanıt vermedikleri gibi, belki de kendilerinden çalınmış çocukluk yıllarının öfkesinden, burukluğundan, masumiyet çağlarının ıskalandığından ya da ne bileyim bunlar gibi içlerine atıp biriktirdiklerinden pek mutlu olmuş gibi gözükmüyorlar.

Garip bir pişmanlık ya da çocukluk yıllarının iyileşmeyen bir yarası gibi… Burak Gülgen’in yönetmenliğini, Gökhan Mumcu’nun yapımcılığını üstlendiği belgesel uzun süresiyle izleyenlerin sabrını sınar gibi gözükmesine rağmen, bizleri bir yandan çocuk yıldızları eşliğinde geçmişe duyulan özlemin içinde bir yolculuğa çıkarıyor, öbür yandan da sinema-çocuk ilişkisine ve de beraberinde getirdiği sorunlara neredeyse akademik bir disiplin içinde eğilerek tüm ayrıntılarıyla dile getirip bu konuda biraz geç de olsa gündeme taşıyor.

İyi hazırlanmış, iyi kotarılmış, konusunda ayrıcalıklı ve ayrıntılı bir çalışma.

Ne yazık ki bu belgesel de çoğu belgeseller gibi gerektiği ilgiyi pek duymuyor.

Birkaç festival, birkaç özel gösterim… Hepsi bu kadar… Yine de bu belgesele bir yerlerde rastlarsanız, sakın kaçırmayınız.

Yalnızca geçmişe duyulan özleminizi gidermeniz için değil, Ayşeciklerin, Ömerciklerin, Yumurcakların ve diğerlerinin perdede izlediğiniz dram içinde nasıl bir dram yaşadıklarına tanıklık etmek için….