BOYUN EĞMEYEN ŞİİRLER Adanmış Can Ali Laricani

Göreviydi fedainin, şehadete daha baştan atılanın: Kefeniyle doğan fani, bilirdi Tahran hurmasının lezzetini, Bilirdi elbet Zagros’ların şifa rüzgârını içine çekmesini: Verdi nefsini nefesini, gelin görün rintler bahçesinde gülünü.

Yaşasın diye yeryüzü kardeşliği vatanın özgür doğasında: Doldurmuştu destanların öğütlerini, yoksun yüreğine. *** Necefli oğul, ulu şuraya emekleyerek geldi, toprağı bildi, Hayyam’dan el almış, yaradılış felsefesinin göklerini: Kardeşiydi uçan turnanın, karıncanın derdini dinledi.

Dehhak’a hak bildiren demirci Kava’nın yoldaşı Laricani, Aynı umutla geçer çöl yollarını, avuçları pınarlı saki: Sanki Ahura, öyle aşağıladı düşmanı, yüceltti yoldaşını. *** Gün gelir, canını azgın canavarlara yedirir, yüzü güler, Bozkıra sağlık esenlik yurdu kurar, hakkın yanında durur: Gılgamış’la birlik hallederler zalimin Gükboğası’nı, Yedi başlı canavarın tek başına kellesini alır, yere çalar.

Bilimin ilmiyle taçlanan, koydu başına Kitabın kucağına, 6236 Ayette aydınlanan Hamaney’in yol arkadaşıdır, Kasım Süleymani ile Muhsin Fahrezade’nin  gönüldaşı. *** Yenilmişin ürkek, korkak, kaçak kimliğini, ocakta yakar, Düşmanın kemliğini bozar, azan Şeytanı yere çakar: Çıkar Tahran çarşısında can pazarı yapar, gülümseyerek, Pazarlıksız helalleşir, yazgının kahramanlık bağışıyla.

Hastası olan köylü gibi dolaşır bazen köy yollarında: Oğul Murtezalar, Alirezalar, vatan yoluna baş koyarlar. *** Ali’ler mazlum halkı öğütler, örgütler, baştan silahlandırır, Alır eline Zülfikar’ı bir vuruşta biçer Siyon meczubunu: Dedim: Ya Ali Laricani, nerden aldın bu görevi, bu huyu?

Dedi ki: Atanmışım ben, insanlık için ölüme adanmış.

Söze girdi birden İbni Sina, dedi ki o Hâkimdir, Hekim’dir: Soruyorum: Söyleyin bakalım bu kahraman oğul kimdir?